عادت می کنیم

weusedto — Fri, 02 May 2008 11:05:54 GMT

امروز که دارم این زندگی رو می نویسم همه چی تموم شده. آخر خطه. جاده ی زندگی به بن بست رسیده. این شروع نیست. پایانه. پیاین یک زندگی. پایان وابستگی نه دلبستگی. واقعا چقدر بده آدم به کسی وابسته باشه و از اون بدتر اینه که آدم به کسی دلبسته باشه. می خوام از آخر به اول بنویسم. می خوام دنده عقب برم. راستی تو رانندگی اصلا خوب نمی تونم دنده عقب برم. ماشین همش کج می شه.

امروز روز آخر بود. خیلی وقت بود می دونست داره می رسه به خط پایان. بقیه هم می دیدن روز به روز داره ضعیف تر و مریض تر می شه اما هیچ کس باور نمی کرد که دیگه داره تموم می شه، زندگی رو می گم. روزهای آخر دیگه حالش خیلی بد بود خیلی درد داشت. دیگه مورفین هم بی اثر شده بود. شاید دیگه خودش هم می خواست هر چه زودتر برسه به ته کوچه. باید می گفتم جاده. رسید. خیلی زود رسید. ایست قلبی. شوک. برنگشت. پایان.

یک سال و نیم پیش بود. زمستون بود شایدم بهار یا پاییز. دیگه مهم نیست. سرماخورده بود. درد پاهاش حسابی اذیتش می کرد و تحملش رو طاق کرده بود. مجبور بود همش بخوابه و دراز بکشه. و این هم هم برای کسی که یکی دو روز بعد از مرخصی از بیمارستان و یه عمل جراحی سنگین سرپاست خیلی سخت بود. از رختخواب متنفر بود. با اینکه نزدیک 20 سال با سخت ترین بیماری دست و پنجه نرم کرد جز این یک سال آخر که دیگه پاها و کمرش یاری نداد رو تخت نخوابید.

اون سال سرماخوردگی شدیدی واگیر شده بود. همه هم این علامت درد استخوان رو داشتن. ولی مال اون یه جور دیگه بود. خیلی شدید. قوی ترین مسکن ها هم آرومش نمی کرد. اصلا مسکنی برای درد زندگی وجود نداره. اما وقتی می رفتی پیشش اگه اندازه ی یه سر سوزن بهتر بود لبخند می زد و گرما و انرژی دستاش سراسر وجود آدم رو می گرفت.

چند هفته بعد عروسی دعوت بود. همه اصرا کردند که بیا. تواناییش رو نداشت اما اومد. اومد اما به سختی اومد. اونجا همش می گفت سردمه. کاپشن مشکی شو روی بلوز سبز روشنش پوشید. با بقیه حرف می زد و سعی می کرد کسی نفهمه حالش خوب نیست. پیشش نشسته بود و دستای لاغر و نحیف اما پر انرژیش تو دستم بود.

من: سوری حسابی داغونه.

او: ما هم تو عزا هم تو عروسی باید حلمون گرفته باشه.

عروسی هم تموم شد. مثل چیزای دیگه. مثل بستنی. مثل زندگی. خیلی سخت پله ها رو اومد پایین. نشست تو ماشین و حرکت کردیم به سمت خونه. همیشه وقتی نباید مشکل پیش بیاد، مشکل پیش میاد. حسابی لرز کرده بود. بالاخره رسیدیم. کلید پیدا نشد. هوا هم سرد و سرد تر می شد. انگار یهو زمستون شد. یهو برگ درختا ریخت. یهو همه جا یخ زد. رفتیم دنبال کلید ساز. تا بیاد و اون همه قفل رو باز کنه نیم ساعت نه نیم قرن طول کشید.

از اون روز به بعد افتاد تو سراشیبی. نه این جمله اشتباه شد. برای اون که سربالایی وجود نداشت. قله ای نبود. قله ی زندگیش روز تولدش بود. از اون روز به بعد آروم کوه رو اومد پایین. بعضی وقت ها می افتاد تو چاله . بعضی وقت ها هم آروم می اومد پایین. واقعا زندگی همه فراز و نشیب داره؟ یا فراز و فراز؟ با نشیب و فراز؟ یا نشیب و نشیب؟

weusedto — Sat, 12 Apr 2008 09:40:18 GMT

The only sound was the volley on the tennis court below. The juicy pop of ball hitting racket, court, racket, sounded back and forth for a long time before someone finally missed a shot. The players’ laughter filtered up through the windows, like an echo from another day, another story.

تنها صدایی که شنیده می شد صدای ضربات توپ تنیس بود که از زمین تنیس پایینی می آمد. توپ به راکت سپس به زمین دوباره به راکت می خورد و صدای خوردن توپ به راکت و زمین برای مدت طولانی ای ادامه داشت تا اینکه بالاخره یکیشان نتوانست ضربه بزند.صدای خنده ی بازیکنان از پنجره می آمد مثل بازتابی از یک روز دیگر، یک قصه ی دیگر.

پ.ن: کتاب Good Harbor نوشته ی Anita Diamant

weusedto — Sun, 06 Apr 2008 17:23:18 GMT

دوست عزیزم مریم ازم خواسته چند تا از آرزوهای محالم رو بنویسم. چشم رمیم خانوم می نویسم اما حالا خدا همین آرزوهای محال که هیچ خیلی پیش افتادمون رو برآورده کنه بقیش پیش کش.

1- هیچ کس مریض نشه وهمه ی مریض ها هم خوب بشن.

2- در جهان دیگه جنگ نباشه.

3- من مشهورترین نویسنده ی جهان شم و جایزه ی نوبل ادبیات رو بگیرم.

بقیه آرزوهام دیگه محال نیست شدنیه.

weusedto — Fri, 28 Mar 2008 18:03:56 GMT

امسال عید اینترنت هم خلوت شده. خیلی از وبلاگ نویسا به تعطیلات رفتن، تو سایت های خبری هم خبری نیست. حتی بالاترین هم خبر جالبی نداره. سری به سایت مجله ی تایم زدم. بیشترین مقاله ها و خبرهاش در مورد تبت و دالای لاما بود. اینکه چطور دولت چین بیش از سه میلیون مهاجر چینی رو به تبت فرستاده و در پی از بین بردن تاریخ و فرهنگ اونجاست. مقاله ی بعدی در مورد ساختن سیستم دفاعی مصنوعی بود. همون طور که قبلا قلب مصنوعی و سایر اعضای بدن مصنوعی ساخته شده بود، حالا نوبت به ساخت سیستم دفاعی مصنوعی رسیده. با کمک این سیستم دفاعی مصنوعی پزشکان می تونند درمانی برای بیماری های کشنده مثل ایدز پیدا کنند. پزشکان ابتدا داروها و واکسن های مختلف رو روی این سیستم دفاعی مصنوعی آزمایش می کنند و بعد اگر نتایج موفقیت آمیز بود اون دارو یا واکسن رو به انسان ها میدن. چند تا مقاله هم در مورد از بین رفتن نقش ستاره ها در فروش فیلم های هالیوودی و خشونت نوجوانان انگلیسی خوندم که بگذریم.

چند روز پیش بی حوصله جلوی تلویزیون نشسته بودم و هی کانال رو عوض می کردم تا یه برنامه ی خوب پیدا کنم. mbc داشت یه فیلم پخش می کرد که به نظر جدید می اومد اما بازیگر حتی متوسطی هم که من بشناسم نداشت. حدس زدم فیلم جالبی نباشه اما چون بیکار بودم( توی این تعطیلات دریغ از انجام یک کار مفید) تماشا کردمش. فیلم ساده ای بود. نقش اول فیلم دختر زیبایی بود که همیشه لباس مشکی می پوشید و در یک مجله ی آشپزی کار می کرد و کارش این بود که به رستوران های مختلف بره و غذا هاشون رو امتحان کنه و در مورد بهترین غذا مقاله بنویسه. این دختر با مادرش که ورشکست شده بود و پیش اون زندگی می کرد مشکل داشت و برای اینکه از شرش راحت شه از صاحب یکی از رستوران هایی که ازش درخواست کرده بودن که بره غذای اون جا رو تست کنه خواست سر مادرش رو گرم کنه و باهاش بیرون بره تا او هم به رستوران اونها بره. خلاصه در آخر فیلم دختر با مادرش آشتی کرد، عاشق همون مردی که با مادرش بیرون می رفت شد و مقالش رو هم در مورد یکی از غذاهای همون رستوران نوشت. می بینید فیلم ساده شایدم یکم آبکیه ولی من از دیدنش واقعا لذت بردم چون فکر می کنم خیلی خوب ساخته شده بود. در تمام فیلم احساس آرامش می کردم. هیچ جا حرصم در نمیومد چون فیلم اصلا از ریتم نیافتاد، هیچ صحنه ی اضافه و بی خودی در فیلم نبود، مثل فیلم های خودمون آب توش نبسته بودن و پر از صحنه های سکسی بی خود نبود. آخرش وقتی تو اون رستوران جشن گرفته بودن احساس شادی به بیننده منتقل می شد و به من هم منتقل شد و بعد از دیدن اون فیلم کلی انرژی گرفته بودم و واقعا روزم رو ساخت.

weusedto — Sat, 22 Mar 2008 06:30:28 GMT

او: یه نقطه ی کور درست پایین قفسه ی سینم می سوزه.

دیوار: حتما معده ته.

او: نه احساس می کنم قلبمه.

دیوار: قلبت طرف چپ یکم بالاتره.

او: احساسم می گه یه جای خالی توقلبمه که می سوزه. انگار یه چیزی قبلا توش بوده اما الان دیگه نیست.

دیوار: آخه یه سوزش معمولی معده که این همه صغری کبری چیدن نداره!

او: همش دلم می خواد محکم فشارش بدم تا جای خالی پر بشه. اما همینکه دستم رو برمیدارم دوباره همون آشه و همون کاسه.

دیوار: نکنه عاشق شدی؟

او: عاشق؟! نه.

دیوار: شایدم جای خالی یه دوست یا یه عزیزیه که از دست دادی.

او: دوستی نداشتم و ندارم، عزیزی رو هم از دست ندادم.

دیوار: پس برمی گردیم به همون پله ی اول یعنی سوزش معده.

او: راستش رو بخوای یه شب خواب دیدم یکی که قیافشو نمی بینم دستش رو گذاشته رو همون نقطه ی کور.

دیوار: اون موقع چه احساسی داشتی؟

او: نمی دونم فقط صبح که پاشدم دیگه نمی دونستم اون نقطه کجاست. انگار تا چند هفته جاش پر شده بود اما الان دوباره می سوزه. فک می کنی دوباره خوابشو می بینم؟

پ.ن: هیچی ندارم بگم جز اینکه بعد از یه مدت طولانی دوباره نوشتم. توی این مدت حال و روز مناسبی برای نوشتن نداشتم اما همش فکر می کردم نوشتن به درد همین روزها می خوره. امیدوارم امسال بیشتر و بهتر و شادتر تو اینجا بنویسم.

weusedto — Sun, 28 Oct 2007 06:29:29 GMT

از سر کار دارم می نویسم. اوضاع اینجا هم بهم ریخته است. این شرکت مال سه تا شریک است و یکی شون داره جدا می شه و من دیروز یک سوتی وحشتناک دادم و یه سری اطلاعات البته نه چندان مهم به شریکی که داره جدا می شه دادم و خودت می دونید که چی شد. می دونید من که پیش فرضم اینه که همه دارند راست می گن حقمه. چون این آقا چندین بار گفت که به دیگر شرکا گفته و همه در جریانند و یه سری اطلاعات که فقط من و یکی دیگر از شرکا می دونستیم را هم به من داد و انقدر حرف زد تا بالاخره من خر شدم.

دیروز متوجه شدم که همه دروغ می گویند مگه اینکه خلافش ثابت بشه. زیاد با دروغ و دغل، با کلاهبرداری آشنا نیستم ولی خوب دارم آشنا می شم ولی بازم بلد نیستم. به خاطر همین اومدم طبقه ی بالا و به همه گفتم که اگر فلانی من رو خواست بگید نیست تا ببینیم خدا چی می خواد.

این روزها هم داره می گذره ولی سخت می گذره. عجیب دلتنگم. دلتنگ خودم، دلتنگ زندگی. راستی چند روز از عمرمون رو زندگی کردیم. اصلا به چی می گیم زندگی؟ غم هم جزئی از زندگیه مثل اضطراب، مثل مرگ، مثل عذاب، مثل بیماری، مثل تخت. حالا چه کنیم که یه وقت هایی شایدم یه سال هایی به جای غم و شادی، در زندگی غم ، اضطراب، عذاب و تخت داریم. تو این جور مواقع حق داریم دلمون برای آرامش تنگ بشه یا نه؟ می دونید بعضی وقت ها فکر می کنم جواب این سوال می شه نه.

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست

کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

به قول یه دوست وبلاگی که متاسفانه دیگه نمی نویسه همین!

weusedto — Mon, 22 Oct 2007 16:22:47 GMT

13 دقیقه وقت دارم تا بنویسم. 13 دقیقه وقت دازم تا از خودم بنویسم. 13 دقیقه وقت دارم تا از تنهایی بنویسم. 13 دقیقه وقت دارم از غم بنویسم. 13 دقیقه وقت دارم از صبربنویسم. 13 دقیقه وقت دارم از خستگی، از درماندگی بنویسم. 13 دقیقه وقت دارم تا از امروز بنویسم.

امروز، فردا، دیروز

گذشته، آینده، حال

به کدوم باید امیدوار بود؟ اصلا باید امیدوار بود؟

هنوزم سر حرفم هستم در هر لحظه اش می شه خندید!

8 دقیقه بیشتر نمونده!

حالا 8 دقیقه وقت دارم تا از خورشید، از آسمان، از کوه، از زمین، از امروز بنویسم.

راستی امروز چی کار کردم؟

امروز زندگی کردم، مثل هر روز. زمان گذشت. صبح، ظهر شد. ظهرم شب می شه، به همین سادگی.

7 ذقیقه

6 ذقیقه

چی نوشتم؟

زندگی امروز رو نوشتم.

صندلی های سبز دانشکده، صندلی های آبی مترو، آهنگ های Pink Floyd ، تنهایی خودم، تنهایی اطرافیانم، سرماخوردگی شدیدم، سختی نفس کشیدنم رو نوشتم.

3 دقیقه بیشتر نمونده.

2 دقیقه

1 دقیقه

پایان.

weusedto — Tue, 09 Oct 2007 16:50:02 GMT

امروز و دیروز که هم هوا کمی خنک شده بود و هم کمی بارونی، احساس خوبی داشتم. مخصوصا صبح تو مترو. خیلی خیلی قسمت آخر سکوی ایستگاه متروی کرج رو دوست دارم. از نگاه کردن منظره ی ریل های پیج در پیچ که در نهایت، در دوردست به یک ریل ختم می شند لذت می برم. از سیم ها و تیرهای برق که در مه صبح گاهی زیبای امروز کرج غرق شده بودند و از نگاه کردن به جاده ی پر از ریل و کوه و درخت های اطرافش توی یک مه قشنگ لذت بردم و یه لحظه احساس آرامش کردم.

نه مینای عزیز، پر از نا امیدی نیستم. فقط کمی خسته ام مثل همه، مثل دنیا. واقعا فکر می کنید از چرخیدن خسته نمی شه؟ فکر می کنید از دیدن غم این همه آدم که داره تو چرخ و فلکش می چرخونه دلتنگ نمی شه؟

زندگی بالا و پایین زیاد داره. حالا چه کنم که من چند صباحیه که تو سراشیبی تندی گیر کردم. خب معلومه که دلم برای دیدن قله تنگ شده. دلم صعود می خواد نه سقوط همین.

قسمت بالا رو دیروز نوشتم اما امروز:

سرمای شدیدی خوردم و حسابی گلوم درد می کنه. فردا هم که از استراحت خبری نیست باید برم سرکار. امروز ساعت اول استاد نداشتیم. تو حیاط دانشکده نشستیم و حرف زدیم. حرف های بی سروته. خب کمی هم خندیدیم و بعدش هم رفتم سر کلاس و خب بعد هم راهی خونه شدم. امروز از ترافیک هم خبری نبود. زود رسیدم. رفتم دکتر و الان هم نشستم پای کامپیوتر و دارم یک آهنگ از Queen گوش می کنم به نام Let Me Live . زندگی ادامه داره، جریان داره و باور کنید در هر لحظه اش می شه لبخند زد.

weusedto — Fri, 05 Oct 2007 08:27:43 GMT

همین جام پدر عزیز ولی خسته ام.

خسته ام، خیلی خیلی خسته ام، هم روحی هم جسمی.

الان داشتم یه نگاهی به پست های پیشم می انداختم که دیدم یه روزی آرزو داشتم فقط چند روزی از زندگی مرخصی بگیرم اما خوب تا حالا که به این آرزوم نرسیدم. دغدغه های ذهنیم هر روز بیشتر رو بیشتر می شه و من هر روز ناتوان تر. واقعا رسم زندگی همینه؟

دیروز سوار تاکسی شده بودم راننده هم طبق معمول از کرایه می نالید و می گفت با این کرایه نمی صرفه این مسیر رو رفت و اومد. کنارم یه آقای تقریبا چهل ساله نشسته بود خیلی جدی نه بهتر بگم خیلی عمیق نمی دونم یه جور خاصی گفت می دونی آقا راستشو بخوای این روزها اصلا زندگی نمی صرفه.

این روزها خیلی وقت ها منم همین فکر رو می کنم. واقعا زندگی ارزش این همه استرس، این همه غم، این همه دردسر رو داره؟ این روزها دلم فقط کمی آرامش می خواد. دلم می خواد دیگه دندون هامو بهم فشار ندم. دلم می خواد قلبم تند تند نزنه. دلم می خواد اون احساس عجیب رو دیگه تو سینه نداشته باشم. دیگه انگشتهام یخ نزنه و تنم از گرما عرق کنه.

این روزها یا بهتر بگم این سال ها هم می گذره دیگه و بالاخره یه روز تموم می شه اما شاید اون روز، روز آخر زندگی باشه.

weusedto — Sat, 25 Aug 2007 07:26:47 GMT

در این یک ماه اتفاق های خوب و بدی برام افتاد. اینکه چرا ننوشتم رو خودمم نمی دونم. اصلا به هیچ عنوان نمی تونستم یک کلمه بنویسم. یا طبق عادت همیشگیم برای خودم این روزها رو شرح بدم. انگار از زندگی بیرون بودم و به اتفاق هایی که می افتاد نگاه می کردم بدون اینکه هیچ تاثیری روشون بزارم. سعی می کردم آروم باشم و به خاطر هیچی خودمو ناراحت نکنم. بزارم روز های زندگی یکی پس از دیگری بیان و برن همین.

خیلی اتفاقی دارم میرم سرکار. خیلی خیلی اتفاقی در عرض ۵ دقیقه رفتم مسافرت و با اینکه هیچی دلخواهم نبود بهم خوش گذشت.

الانم کلی دغدغه ی فکری دارم سر خیلی چیزها که نمی دونم باید چه تصمیمی بگیرم. فعلا وایستادم که ببینم زندگی برام چی پیش میاره. بعضی وقت ها فقط باید صبر کرد.